Liryki Józefa Barana to, w moim odczuciu, poezja uniesiona ponad podstawową sensualną rzeczywistość, przy tym zarazem również ponad najbardziej dostępną, oczywistą kontekstowo metaforę. A jednocześnie nie musimy tutaj długo poszukiwać istoty przekazu poetyckiego. Jest wyrażony w kategoriach raczej bliskich i dostępnych każdemu, kto podejmuje się analiz rzeczywistości codziennej, kto tego raz po raz próbuje. Jesteśmy w poezji Józefa Barana obecni immanentnie i transcendentnie - i blisko, i daleko od samych siebie. Otwiera się przed nami nowa perspektywa poznania i rozpoznania tego, co nosimy w sobie, co odsłoni się po uwzględnieniu i odseparowaniu od bieżącej świadomości "niedogotowanych myśli", "niewyparowanych uczuć", "niesfermentowanych wspomnień". Nie wiemy dokładnie, ile jest w nas i, w konsekwencji, także w naszej perspektywie poznawczej elementów przeszłości i teraźniejszości. Odszukujemy znaczeń rzeczy poznawanych i spraw dokonujących się w naszej teraźniejszości, i szerzej, w naszym życiu, na bieżąco, tu i teraz. Przy tym dość dynamicznie rozwijających się - niejako w biegu zdarzeń.